این متن شعری است که بیانگر عشق و فداکاری بیحد و مرز به معشوق است. شاعر از رنجها و سختیهایی که برای عشق متحمل میشود سخن میگوید و اعلام میکند که حاضر است هرگونه بلا و مصیبت را برای رسیدن به معشوق تحمل کند. او همچنین به مفاهیمی مانند رستاخیز، دوزخ و بهشت اشاره میکند و نشان میدهد که عشق او فراتر از این مفاهیم است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۹ - تو پس پرده و ما خون جگر میریزیم
وه که گر پرده برافتد که چه شور انگیزیم ۱
دیگران را غم جان دارد و ما جامهدران
که بفرمایی تا از سر جان برخیزیم ۲
مردم از فتنه گریزند و ندانند که ما
به تمنای تو در حسرت رستاخیزیم ۳
دل دیوانه سپر کرده و جان بر کف دست
ظاهر آنست که از تیر بلا نگریزیم ۴
باغ فردوس میارای که ما رندان را
سر آن نیست که در دامن حور آویزیم ۵
ور به زندان عقوبت بری از دیدهٔ شوق
ای بسا آب که بر آتش دوزخ ریزیم ۶
رنگ زیبایی و زشتی به حقیقت در غیب
چون تو آمیختهای با تو چه رنگ آمیزیم ۷
سعدیا قوت بازوی عمل هست ولیک
تا به جایی نه که با حکم ازل بستیزیم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.