این متن شعری عرفانی است که بر بیاعتباری دنیا و ارزش نهادن به معنویات تأکید دارد. شاعر از خواننده میخواهد که از تعلقات دنیوی دوری کند، به درون خود توجه نماید و به جای ظواهر، به باطن و حقیقت وجودی خود بپردازد. همچنین، از عشق حقیقی و فداکاری در راه آن سخن میگوید و بر بیارزشی مقامات دنیوی در برابر ارزشهای معنوی تأکید میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در این شعر برای درک و تحلیل نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند و آنها را درک نمایند.
غزل ۳۵ - هر که با یار آشنا شد گو ز خود بیگانه باش
تکیه بر هستی مکن در نیستی مردانه باش ۱
کی بود جای ملک در خانهٔ صورت پرست
رو چو صورت محو کردی با ملک همخانه باش ۲
پاک چشمان را ز روی خوب دیدن منع نیست
سجده کایزد را بود گو سجده گه بتخانه باش ۳
گر مرید صورتی در صومعه زنار بند
ور مرائی نیستی در میکده فرزانه باش ۴
خانه آبادان درون باید نه بیرون پر نگار
مرد عارف اندرون را گو برون دیوانه باش ۵
عاشقی بر خویشتن چون پیله گرد خویشتن
ورنه بر خود عاشقی جانباز چون پروانه باش ۶
سعدیا قدری ندارد طمطراق خواجگی
چون گهر در سنگ زی چون گنج در ویرانه باش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.