این متن شعری عرفانی است که دربارهٔ عشق الهی، ترک دنیا و رسیدن به حقیقت سخن میگوید. شاعر بیان میکند که بدون ترک دنیا و گذر از مادیات، نمیتوان به حقیقت و نعمتهای اخروی دست یافت. همچنین، تأکید میکند که درد و رنج، بخشی از مسیر رسیدن به کمال است و بدون آن، فرد لایق رسیدن به آرامش و درمان نخواهد بود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم خاص عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۰ - هر کسی در حرم عشق تو محرم نشود
هر براهیم به درگاه تو ادهم نشود ۱
با یزیدی و جنیدش بیاید تجرید
ترک و تجرید مشایخ به تو معلم نشود؟ ۲
آنچه در سر ضمایر بودش شیخ کبیر
هر کسی در سر اسرار مفهم نشود ۳
تا ز دنیا نکند ترک سلاطین جهان
سالک راه و گزین همه عالم نشود ۴
ترک دنیا نکنی نعمت عقبی طلبی؟
این دو عالم به تو یکجای مسلم نشود ۵
گر خردمندی از اوباش جفایی بیند
شادمان گردد و دیگر به سر غم نشود ۶
سنگ بدگوهر اگر کاسهٔ زرین شکند
قیمت سنگ نیفزاید و زر کم نشود ۷
سعدیا گر به تو دردست به درمان برسی
هر که دردی نکشد لایق مرهم نشود؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.