خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از رنج‌ها و غم‌های زندگی شکایت می‌کند و بیان می‌کند که با وجود تلاش‌ها و آه‌هایش، همچنان در تاریکی به سر می‌برد. او اشاره می‌کند که افراد با فضیلت در سختی به سر می‌برند و اوضاع ناعادلانه است، مانند طاووسی که پرهای زیبا دارد اما پاهایش زشت و ضعیف است.
مفاهیم عمیق غم و ناعدالتی در این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، درک استعاره‌ها و نمادهای به کار رفته (مانند چراغ و طاووس) نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۰ - مرا زمانه بسوزد بداغ غم تا چند
مرا زمانه بسوزد بداغ غم تا چند
که چشم روشنم از دود داغ تاریک است ۱
چراغ آه تو اهلی جهان کند روشن
ولی چه سود که پای چراغ تاریک است ۲
اهل فضلند تیره روز و ضعیف
پای طاوس زشت و باریک است ۳
پر طاوس را چراغ بسی است
لیک پای چراغ تاریک است ۴
که چشم روشنم از دود داغ تاریک است ۱
چراغ آه تو اهلی جهان کند روشن
ولی چه سود که پای چراغ تاریک است ۲
اهل فضلند تیره روز و ضعیف
پای طاوس زشت و باریک است ۳
پر طاوس را چراغ بسی است
لیک پای چراغ تاریک است ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹ - مظهر حقند اشیا جملگی و اندر ظهور
گوهر بعدی:شماره ۱۱ - گنج سخنم مایه ندزدم چو حریفان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
