شماره ۸ - کسی که سر بدر آرد ز روزن هستی

کسی که سر بدر آرد ز روزن هستی
نگاه کن بدو نیکش که هر دو موجودست ۱

گر آفتاب سعات برو نظر نظر دارد
همیشه همدم اقبال و بخت مسعودست ۲

وگر ز پرتو خورشید بخت شد محروم
چو سایه تا بابد تیره روز و مردودست ۳

مکوش بیهده راضی بقسمت خود باش
که قسمت ازلی هر چه شد همان بودست ۴