خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از نگاه معشوق، نازهای او، و تأثیرات عاطفی که بر او می‌گذارد سخن می‌گوید. همچنین، از دردها و رنج‌های عشق و امید به بهبودی از طریق محبت معشوق صحبت می‌کند.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، درک زیبایی‌های ادبی و ظرافت‌های شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۳۷۹ - ای که در آیینه بینی روی و ناز افزون کنی
ای که در آیینه بینی روی و ناز افزون کنی
آه اگر خود را به چشم من ببینی چون کنی ۱
پنجه صبر مرا هر چند برتابی به جور
کی عنان قهر خود از دست من بیرون کنی ۲
شیوه شیرین نهان می‌داری از ناموس خود
ورنه از یک خنده صد فرهاد را مجنون کنی ۳
از تو زان نالم که گه گاهی دل ریش مرا
مرهمی بخشی ز زخم دیگرش پرخون کنی ۴
از لب لعل تو اهلی در خمار غم بسوخت
هم مگر معجون دردش زان لب میگون کنی ۵
آه اگر خود را به چشم من ببینی چون کنی ۱
پنجه صبر مرا هر چند برتابی به جور
کی عنان قهر خود از دست من بیرون کنی ۲
شیوه شیرین نهان می‌داری از ناموس خود
ورنه از یک خنده صد فرهاد را مجنون کنی ۳
از تو زان نالم که گه گاهی دل ریش مرا
مرهمی بخشی ز زخم دیگرش پرخون کنی ۴
از لب لعل تو اهلی در خمار غم بسوخت
هم مگر معجون دردش زان لب میگون کنی ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۷۸ - تو گر به خاک شهیدان گذار باز آری
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸۰ - سوختم چند چو برق آیی و چون باد روی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
