شماره ۱۰۵۵ - گرچه در رسم ادب از دگران کم نشدیم

گرچه در رسم ادب از دگران کم نشدیم
تا ندیدیم سگ کوی تو آدم نشدیم ۱

آه ازین گرمی بازری که پروانه صفت
سوخت شمع تو صد از ما و یکی کم نشدیم ۲

بجز از مردمیی کاهوی چشم تو نمود
هرگز آسوده دل از مردم عالم نشدیم ۳

دیگران یار تو و ما بگدایی راضی
بخت بد یار نشد آخر و آنهم نشدیم ۴

گرچه بیدین و دل از عشق چو صنعان گشتیم
لله الحمد کز اقبال تو بیغم نشدیم ۵