سر آغاز - بیا ای که عمرت به هفتاد رفت

بیا ای که عمرت به هفتاد رفت
مگر خفته بودی که بر باد رفت؟ ۱

همه برگ بودن همی ساختی
به تدبیر رفتن نپرداختی ۲

قیامت که بازار مینو نهند
منازل به اعمال نیکو دهند ۳

بضاعت به چندان که آری بری
وگر مفلسی شرمساری بری ۴

که بازار چندان که آگنده‌تر
تهیدست را دل پراگنده‌تر ۵

ز پنجه درم پنج اگر کم شود
دلت ریش سرپنجهٔ غم شود ۶

چو پنجاه سالت برون شد ز دست
غنیمت شمر پنج روزی که هست ۷

اگر مرده مسکین زبان داشتی
به فریاد و زاری فغان داشتی ۸

که ای زنده چون هست امکان گفت
لب از ذکر چون مرده بر هم مخفت ۹

چو ما را به غفلت بشد روزگار
تو باری دمی چند فرصت شمار ۱۰