شاعر در این شعر عاشقانه، از عشق و علاقه‌ی شدید خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که حتی اگر معشوق به او سنگ بزند، باز هم از عشق او پر شور خواهد بود و مانند مورچه‌ای ضعیف اما مصمم به سوی معشوق می‌رود. شاعر از زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر جان خود می‌گوید و اظهار می‌دارد که اگر ادب اجازه دهد، مانند دیگران به معشوق نزدیک می‌شود. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که برخی افراد با غرض ورزی ممکن است نام او را با ننگ ببرند، اما او از این موضوع ناراحت نمی‌شود.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده در شعر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
شماره ۹۳۴ - گر سنگ زدی بر من و آسوده دل تنگ
چون دل طپد از شوق تو بر سینه زنم سنگ ۱
چون مور نیارم شدن از ضعف ولیکن
پر رویدم آنگه که کنم سوی تو آهنگ ۲
شبها که فتد بر رخت از شمع فروغی
در جان من آتش زند آن عارض گلرنگ ۳
گیرد ادبم دامن اگر نه چو حریفان
من نیز بدامان تو روزی زد می چنگ ۴
اهلی غرض است، ار سگ کو گفت برانند
خواهد که نیارد بزبان نام من از ننگ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
