شماره ۸۶۶ - نوازش تو قیامی ز سرو قامت بس

نوازش تو قیامی ز سرو قامت بس
مگر قیام تو آمرزش قیامت بس ۱

چو نخل گل دگران خویش اگر بیارایند
ترا همین گل رخسار و سرو قامت بس ۲

چو دورم از بهشتی صفت چه سوزی باز
عذاب دوزخیان حسرت و ندامت بس ۳

به پیش قد تو سرو از غرامت است بپای
دگر خجل مکن اورا همین غرامت بس ۴

من و ملامت عشق تو گر شوم کشته
مرا ز کنج لحد گوشه سلامت بس ۵

جمال دوست بود خونبهای کشته عشق
شهید عشق بتان را همین کرامت بس ۶

سگ ملامت اهل شب از فغان می کرد
گر آمی بود او را همین ملامت بس ۷