خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن از مفاهیمی مانند عشق، فداکاری، نور و روشنایی، و وفاداری صحبت میشود. شاعر از پروانهای که به دور شمع میگردد و عاشقانه میسوزد، به عنوان نمادی از عشق و ایثار یاد میکند. همچنین، از کعبه و میخانه به عنوان مکانهای معنوی و عرفانی نام برده شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، فهم آن را برای سنین پایینتر دشوار میکند.
شماره ۷۳۲ - هر شمع جمالی که بر افروخته باشد
هر شمع جمالی که بر افروخته باشد
پروانه او جان من سوخته باشد ۱
چشم از تو که پوشد مگر آن طفل که چون زاد
از مادر ایام نظر دوخته باشد ۲
خواهد به نثار قدمت دیده من ریخت
لعلی که بخون جگر اندوخته باشد ۳
میخانه ما کعبه فیض است کز آنجا
صد تیره درون شمع دل افروخته باشد ۴
در مهر و وفا حاجت آموختنش نیست
اهلی که وفا از ازل آموخته باشد ۵
پروانه او جان من سوخته باشد ۱
چشم از تو که پوشد مگر آن طفل که چون زاد
از مادر ایام نظر دوخته باشد ۲
خواهد به نثار قدمت دیده من ریخت
لعلی که بخون جگر اندوخته باشد ۳
میخانه ما کعبه فیض است کز آنجا
صد تیره درون شمع دل افروخته باشد ۴
در مهر و وفا حاجت آموختنش نیست
اهلی که وفا از ازل آموخته باشد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۳۱ - گرچه از عشق بتان صبر و دل و هوشم شد
گوهر بعدی:شماره ۷۳۳ - گنجی است عشق کز وی صد جان هلاک گردد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.