خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر عشق و فداکاری بی‌حد شاعر به معشوق است. شاعر از سوختن در راه عشق، غم‌های عاشقان، و حسادت دیگران سخن می‌گوید و مخاطب را به بیداری و هوشیاری دعوت می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند حسادت و غم نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۴۵ - گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته اند
گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته اند
همه این سوختگی ها ز من آموخته اند ۱
عاشقان از غم خال تو چو موران حریص
در درون خرمنی از تخم غم اندوخته اند ۲
آتش آه من سوخته دل سهل مبین
که چراغ فلک از آه من افروخته اند ۳
بنده مردم رندم که ببازار جهان
بدو عالم سر یکموی تو نفروخته اند ۴
دیده دل بگشا اهلی و غافل منشین
که حسودان بشکست تو نظر دوخته اند ۵
همه این سوختگی ها ز من آموخته اند ۱
عاشقان از غم خال تو چو موران حریص
در درون خرمنی از تخم غم اندوخته اند ۲
آتش آه من سوخته دل سهل مبین
که چراغ فلک از آه من افروخته اند ۳
بنده مردم رندم که ببازار جهان
بدو عالم سر یکموی تو نفروخته اند ۴
دیده دل بگشا اهلی و غافل منشین
که حسودان بشکست تو نظر دوخته اند ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۴۴ - یار شد مست و دل ما بفغان باز آورد
گوهر بعدی:شماره ۴۴۶ - گر حسن و دلبری بتو مهپاره داده اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
