این متن دربارهی کنترل نفس و پرهیز از اسراف و پرخوری است. شاعر تاکید میکند که تلخی زندگی با عزت بهتر از زندگی با ذلت و وابستگی به دیگران است. او همچنین به خطرات پرخوری و تأثیرات منفی آن بر جسم و روح اشاره میکند و توصیه میکند که انسان باید از هوای نفس دوری کند و به جای رفاه مادی، به سلامت روحی و معنوی توجه کند.
مفاهیم موجود در این متن مانند کنترل نفس، پرهیز از اسراف و توجه به سلامت روحی و جسمی، برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و مفید است. این مفاهیم نیاز به درک و تجربهی زندگی دارند که معمولاً در سنین پایینتر به طور کامل درک نمیشوند.
حکایت - یکی را تب آمد ز صاحبدلان
کسی گفت شکر بخواه از فلان ۱
بگفت ای پسر تلخی مردنم
به از جور روی ترش بردنم ۲
شکر عاقل از دست آن کس نخورد
که روی از تکبر بر او سر که کرد ۳
مرو از پی هرچه دل خواهدت
که تمکین تن نور جان کاهدت ۴
کند مرد را نفس اماره خوار
اگر هوشمندی عزیزش مدار ۵
اگر هرچه باشد مرادت خوری
ز دوران بسی نامرادی بری ۶
تنور شکم دم بدم تافتن
مصیبت بود روز نایافتن ۷
به تنگی بریزاندت روی رنگ
چو وقت فراخی کنی معده تنگ ۸
کشد مرد پرخواره بار شکم
وگر در نیابد کشد بار غم ۹
شکم بنده بسیار بینی خجل
شکم پیش من تنگ بهتر که دل ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.