شماره ۳۹۸ - آنکه فرشته را ازو دست امید کوته است

آنکه فرشته را ازو دست امید کوته است
با دل ما بود ولی از دل خود کی آگه است ۱

از بر ما چه میروی بهر خدا که باز گرد
جان بفدای مرکبت چشم امید بر ره است ۲

دست بلند همتان عشق چو آفتاب کرد
سایه ز پست همتی گمشده در ته چه است ۳

بر من پیر ای جوان طعنه ز عاشقی مزن
باده چو سالخورده شد مستی و سوز آنگه است ۴

جامه زهد دوختن بر تن پیر سینه چاک
عقل هوس کند ولی رشته عمر کوته است ۵

ز آتش دوزخش چه غم اهلی از ابر لطف تو
سایه رحمت تواش در همه حال همره است ۶