شماره ۳۴۷ - تن عاشق همای لامکان است

تن عاشق همای لامکان است
تو پنداری ک مشتی استخوان است ۱

از آن هر موی ما ماری است بر تن
که با هر موی ما گنجی نهان است ۲

بهار عمر دریاب از صبوحی
که تا خورشید سربرزد خزان است ۳

در آتش گر بود پروانه با شمع
بر او آتش بهشت جاودان است ۴

بصورت از ملک بگذشت اهلی
بمعنی خود سگ این آستان است ۵