شماره ۳۰۴ - دل جگر سوخته از جان سیه بخت من است

دل جگر سوخته از جان سیه بخت من است
جان هم آغشته بخون از دل جان سخت من است ۱

صورت حال چه پوشم که عیانست مرا
هرچه در آینه خاطر یک لخت من است ۲

شمع روی تو که در خرمن گل آتش زد
برق او را چه غم از سوختن رخت من است ۳

خسرو وقت خود و بنده درگاه توام
خشت در تاج سر و خاک درت تخت من است ۴

همه جا صبح وصال است ز خورشید رخش
اهلی این شام غم از تیرگی بخت من است ۵