شماره ۳۰۱ - گر صد هزار سال وصالت میسر است

گر صد هزار سال وصالت میسر است
یالله اگر بیک شب هجران برابرست ۱

بی روی دوست مرگ به از زندگی بود
با درد هجر زهر ز تریاک خوشترست ۲

تا مانده است یک رمق از جان تشنه ام
گر جرعه یی بود لب او روح پرورست ۳

آن دم که مرد تشنه لب از آرزوی آب
آبش چه سود دارد اگر آب کوثرست ۴

ناصح چو مرهمی ننهی نیش هم مزن
بر زخم خورده طعنه زدن زخم دیگرست ۵

هرجا که بگذرم همه زخم زبان خورم
کومر همی؟ که روی زمین جمله نشترست ۶

اهلی، گرت ز نخل رطب دست کوته است
همت بلند دار که روزی مقدرست ۷