سر آغاز - شبی زیت فکرت همی سوختم

شبی زیت فکرت همی سوختم
چراغ بلاغت می افروختم ۱

پراگنده گویی حدیثم شنید
جز احسنت گفتن طریقی ندید ۲

هم از خبث نوعی در آن درج کرد
که ناچار فریاد خیزد ز درد ۳

که فکرش بلیغ است و رایش بلند
در این شیوهٔ زهد و طامات و پند ۴

نه در خشت و کوپال و گرز گران
که آن شیوه ختم است بر دیگران ۵

نداند که ما را سر جنگ نیست
وگر نه مجال سخن تنگ نیست ۶

بیا تا در این شیوه چالش کنیم
سر خصم را سنگ، بالش کنیم ۷

سعادت به بخشایش داورست
نه در چنگ و بازوی زور آورست ۸

چو دولت نبخشد سپهر بلند
نیاید به مردانگی در کمند ۹

نه سختی رسید از ضعیفی به مور
نه شیران به سرپنجه خوردند و زور ۱۰

چو نتوان بر افلاک دست آختن
ضروری است با گردشش ساختن ۱۱

گرت زندگانی نبشته‌ست دیر
نه مارت گزاید نه شمشیر و شیر ۱۲

وگر در حیاتت نمانده‌ست بهر
چنانت کشد نوشدارو که زهر ۱۳

نه رستم چو پایان روزی بخورد
شغاد از نهادش برآورد گرد؟ ۱۴