شماره ۲۲۵ - گیرم که دل از یاد تو خرسند توان داشت

گیرم که دل از یاد تو خرسند توان داشت
بی جان تن فرسوده نگه چند توان داشت ۱

خود گوی که این طوطی دلسوخته تا چند
در حسرت آن لعل شکر خند توان داشت ۲

با اینهمه تلخی نتوان ساخت که آخر
یکبوسه زان لب چون قند توان داشت ۳

سودا زده چون گوش کند پند خردمند
این شیوه طمع هم ز هردمند توان داشت ۴

ناصح همه حکمت بود این پند تو لیکن
گر هوش بود گوش برین پند توان داشت ۵

عهد تو و سوگند تو بسیار نپاید
کافر بچه را چند بسوگند توان داشت ۶

اهلی زهوای تو کسش باز نیارد
سیمرغ نه مرغیست که در بند توان داشت ۷