شماره ۱۲۴ - ما گرچه گداییم وفا در خور ما نیست

ما گرچه گداییم وفا در خور ما نیست
حیف است که یاری چو ترا هیچ وفا نیست ۱

صاف می عشرت همه را داد وصالت
چون دور من آمد بجز از درد جفا نیست ۲

هرچند به خشمی مکشم تیر خود از دل
بگذار که آزار دل خسته روا نیست ۳

عمرم همه در تیرگی هجر به سر رفت
داد از شب هجر تو مگر روز جزا نیست ۴

ذرات جهان مهر رخ خوب تو دارند
این پرتو خورشید جهان تاب کجا نیست ۵

تنها نه ترا نیست سر کشته محنت
فتراک ترا هم سر این بی سر و پا نیست ۶

هر سگ که درآمد به سر کوی تو جا کرد
اهلی است که تورا به سر کوی تو جانیست ۷