حکایت صاحب نظر پارسا

یکی را چو من دل به دست کسی
گرو بود و می‌برد خواری بسی ۱

پس از هوشمندی و فرزانگی
به دف بر زدندش به دیوانگی ۲

ز دشمن جفا بردی از بهر دوست
که تریاک اکبر بود زهر دوست ۳

قفا خوردی از دست یاران خویش
چو مسمار پیشانی آورده پیش ۴

خیالش چنان بر سر آشوب کرد
که بام دماغش لگد کوب کرد ۵

نبودش ز تشنیع یاران خبر
که غرقه ندارد ز باران خبر ۶

کرا پای خاطر برآمد به سنگ
نیندیشد از شیشهٔ نام و ننگ ۷

شبی دیو خود را پری چهره ساخت
در آغوش این مرد و بر وی بتاخت ۸

سحرگه مجال نمازش نبود
ز یاران کس آگه ز رازش نبود ۹

به آبی فرو رفت نزدیک بام
بر او بسته سرما دری از رخام ۱۰

نصیحتگری لومش آغاز کرد
که خود را بکشتی در این آب سرد ۱۱

ز برنای منصف برآمد خروش
که ای یار چند از ملامت؟ خموش ۱۲

مرا پنج روز این پسر دل فریفت
ز مهرش چنانم که نتوان شکیفت ۱۳

نپرسید باری به خلق خوشم
ببین تا چه بارش به جان می‌کشم ۱۴

پس آن را که شخصم ز خاک آفرید
به قدرت در او جان پاک آفرید ۱۵

عجب داری ار بار حکمش برم
که دایم به احسان و فضلش درم؟ ۱۶