این شعر به توصیف تأثیرات فصل خزان (پاییز) بر طبیعت، به ویژه گلستان و عندلیبان می‌پردازد. شاعر از تغییرات ناخوشایند این فصل مانند ریزش برگ‌های نخل و از بین رفتن زیبایی گلستان سخن می‌گوید. همچنین، او به مقایسه‌ی دوران جوانی و پیری پرداخته و اشاره می‌کند که نباید انتظار شادابی جوانی را در پیری داشت. در نهایت، شاعر از زیبایی‌های بهار و تأثیرات منفی خزان بر طبیعت گلایه می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و طبیعت‌گرایانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۹۴۳ - آنچه در حق گلستان می کند فصل خزان
بیش از این با عندلیبان می کند فصل خزان ۱
دولت عهد شباب از موسم پیری مجوی
نخل را از برگ عریان می کند فصل خزان ۲
برگ برگ نخل گل برگیست از بس جوش رنگ
جلوهٔ شوخ بهاران می کند فصل خزان ۳
کی بود بر تخت نوروزی نشیند نوبهار
ظلم در حق گلستان می کند فصل خزان ۴
با وجود پیری از کودک مزاجی نگذرد
نسخهٔ گل را پریشان می کند فصل خزان ۵
دیدهٔ بد دور کز جوش بهار زعفران
عندلیبان را خوش الحان می کند فصل خزان ۶
آنچه مرهم کرد با گلهای داغ سینه ام
کافرم گر با گلستان می کند فصل خزان ۷
می دهد جویا زر گل را به باد نیستی
آنچه دارد باغ تالان می کند فصل خزان ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
