شماره ۹۳۸ - بی جان بود قدح شب آدینه بر زمین

بی جان بود قدح شب آدینه بر زمین
مالد ز تشنگی بط می سینه بر زمین ۱

پاشید گل زشرم صفای تو در چمن
از برگ برگ خویش زد آیینه بر زمین ۲

عشق از نخست داده مرا صاف بیخودی
افتاده ام ز مستی دیرینه بر زمین ۳

رطل هواگران زنم فیض گشته است
امروز ابر چون نکشد سینه بر زمین ۴

جویا به جرم صافدلی، چرخ فتنه جو
هر شام مهر را زند از کینه بر زمین ۵