حکایت - شنیدم که مردی است پاکیزه بوم

شنیدم که مردی است پاکیزه بوم
شناسا و رهرو در اقصای روم ۱

من و چند سالوک صحرا نورد
برفتیم قاصد به دیدار مرد ۲

سرو چشم هر یک ببوسید و دست
به تمکین و عزت نشاند و نشست ۳

زرش دیدم و زرع و شاگرد و رخت
ولی بی مروت چوبی بر درخت ۴

به لطف و لبق گرم رو مرد بود
ولی دیگدانش عجب سرد بود ۵

همه شب نبودش قرار هجوع
ز تسبیح و تهلیل و ما را ز جوع ۶

سحرگه میان بست و در باز کرد
همان لطف و پرسیدن آغاز کرد ۷

یکی بد که شیرین و خوش طبع بود
که با ما مسافر در آن ربع بود ۸

مرا بوسه گفتا به تصحیف ده
که درویش را توشه از بوسه به ۹

به خدمت منه دست بر کفش من
مرا نان ده و کفش بر سر بزن ۱۰

به ایثار مردان سبق برده‌اند
نه شب زنده‌داران دل مرده‌اند ۱۱

همین دیدم از پاسبان تتار
دل مرده وچشم شب زنده‌دار ۱۲

کرامت جوانمردی و نان دهی است
مقالات بیهوده طبل تهی است ۱۳

قیامت کسی بینی اندر بهشت
که معنی طلب کرد و دعوی بهشت ۱۴

به معنی توان کرد دعوی درست
دم بی قدم تکیه گاهی است سست ۱۵