حکایت - یکی سیرت نیکمردان شنو

یکی سیرت نیکمردان شنو
اگر نیکبختی و مردانه رو ۱

که شبلی ز حانوت گندم فروش
به ده برد انبان گندم به دوش ۲

نگه کرد و موری در آن غله دید
که سرگشته هر گوشه‌ای می‌دوید ۳

ز رحمت بر او شب نیارست خفت
به مأوای خود بازش آورد و گفت ۴

مروت نباشد که این مور ریش
پراگنده گردانم از جای خویش ۵

درون پراگندگان جمع دار
که جمعیتت باشد از روزگار ۶

چه خوش گفت فردوسی پاک زاد
که رحمت بر آن تربت پاک باد ۷

میازار موری که دانه‌کش است
که جان دارد و جان شیرین خوش است ۸

سیاه اندرون باشد و سنگدل
که خواهد که موری شود تنگدل ۹

مزن بر سر ناتوان دست زور
که روزی به پایش در افتی چو مور ۱۰

نبخشود بر حال پروانه شمع
نگه کن که چون سوخت در پیش جمع ۱۱

گرفتم ز تو ناتوان تر بسی است
تواناتر از تو هم آخر کسی است ۱۲