خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری از حافظ است که به زیبایی‌های زندگی مانند شراب، عشق و طبیعت می‌پردازد و از گذر عمر و ارزش لحظات سخن می‌گوید. همچنین، به انتقاد از برخی شرایط اجتماعی و کم‌اهمیتی به اهل سخن اشاره دارد.

محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، اشاره به شراب و برخی انتقادات اجتماعی ممکن است برای سنین پایین‌تر نامناسب باشد.

مشاهده کامل

ز فیض باده شود پیکر ضعیف شگرف
چنانکه ماه نو از آفتاب بندد طرف

چو بشکفد به می جلوهٔ تو غنچهٔ گل
شراب رنگ بریزد برون ز تنگی ظرف

در این زمانه به جز شاهد و شراب، آخوند!‏
چه نحو عمر گرانمایه کس نماید صرف

سزد که جان به تن مرده چون مسیح دمد
کسی به خوبی لعل لبش ندارد حرف

سفیدی بدن مهوشان کشمیری
خنگ است به چشمم ز روشنایی برف

ز رفتنت دل پر اضطراب من در خون
نهان شده است چو سیماب در دل شنجرف

رواج اهل سخن رفته از میان جویا
وگرنه کس به سخندانیت ندارد حرف

«جویای تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir