شماره ۷۷۶ - بتی که برده دلم زلف عنبر بویش

بتی که برده دلم زلف عنبر بویش
نشسته نکهت سنبل چو گرد بر مویش ۱

چرا دلم نکشد ناز چشم دلجویش
که ناوک مژهٔ او بود ترازویش ۲

کسی بود به جهان دوربین که پیش نظر
نهاد عینک از آیینه های زانویش ۳

به شیشهٔ خانهٔ افلاک رخنه اندازد
چنین به خویش ببالد هواگر از بویش ۴

شدیم خاک نشین دری که صد خورشید
ز پا فتاده تر از نقش پاست بر کویش ۵

خوی حجاب ز رخ انجم انجم افشاند
چو آفتاب شود چهرهٔ با گل رویش ۶

تو خال گوشهٔ ابرو مگو که مبتذل است
بگوی جویا زاغ کمان ابرویش ۷