شماره ۷۲۳ - پای هر نخلی که بوسیدم به دوران بهار

پای هر نخلی که بوسیدم به دوران بهار
در چمن گل بر سرم افشاند احسان بهار ۱

از زمین هر قطرهٔ باران برویاند گلی
تخم گویی به خاک افشاند نیسان بهار ۲

چون نباشد در چمن حیرت نگه نرگس که نیست
چشم را سیری زنعمتهای الوان بهار ۳

تا ببندد غنچه را زنار از رگهای ابر
در فرنگستان گلشن شد کپستان بهار ۴

چشم، نرگس، برگ گل، لب، سبزهٔ نوخیز، خط
رخ، بهار و کاکلت، ابر پریشان بهار ۵

هر کف خالی بود دست نگارین دگر
سایه گستر بر زمین شد ابر احسان بهار ۶

شد نسیم نوبهاران روح در جسم زمین
خاک را جویا روان بخشید باران بهار ۷