شماره ۷۰۰ - اشتیاقم جام می را جان تصور می کند

اشتیاقم جام می را جان تصور می کند
هر خمی را چشمهٔ حیوان تصور می کند ۱

در غم عشق آنکه دندان بر جگر افشرده است
خون دل را نعمت الوان تصور می کند ۲

آنکه باشد مستی اش از ساغر سرجوش غم
چشم گریان را لب خندان تصور می کند ۳

هر که کوشد در سرای تن پی تکریم جان
صاحب این خانه را مهمان تصور می کند ۴

هر کرا با عالم ارواح باشد نسبتی
تنگنای چشم را زندان تصور می کند ۵

هر که چون مجنون ما در کار از خود رفتن است
دشت را سیل سبک جولان تصور می کند ۶

هر که تن داده است چون جویا بتسلیم و رضا
دردها را نوعی از درمان تصور می کند ۷