شماره ۶۷۹ - لب خندان به تو ای غنچه دهن بخشیدند

لب خندان به تو ای غنچه دهن بخشیدند
چشم گریان و دل خسته به من بخشیدند ۱

زآشنایی سخن شر کن ای دل که ترا
همه دادند اگر درد سخن بخشیدند ۲

آب و رنگی که فزون زان لب و دندان آمد
به یمن قدری و قدری به عدن بخشیدند ۳

تا برد زخم دل غنچهٔ گل لذت درد
نمک ناله به مرغان چمن بخشیدند ۴

بیش شد حلقهٔ زنجیر گرفتاری ما
زان دو چشمی که به آهوی ختن بخشیدند ۵

هر قدر در سر آن زلف پریشانی بود
همه را جمع نمودند و بمن بخشیدند ۶

دولت یاد بناگوش و قدی یافت دلم
گرچه جویا بهمن سرو و سمن بخشیدند ۷