شماره ۵۷۷ - نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزد

نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزد
که بو از غنچه چون آه از دل ناشاد برخیزد ۱

زخاکم آن قدر بود بهار درد می آید
که چون گردم نشیند بر زمین فریاد برخیزد ۲

زهجرت اشک خونین ریخت دردآلود از چشمم
به رنگ لاله ای کز تربت فرهاد برخیزد ۳

عروج رتبه در پستی نماید خویش را جویا
سبک سیری که در راه طلب افتاد برخیزد ۴