شماره ۵۶۴ - مفت رندی است که کام از لب ساغر گیرد

مفت رندی است که کام از لب ساغر گیرد
شمع سان ز آتش می مغز سرش درگیرد ۱

رهنما راهزن سالک تجرید بود
دشمن است آنکه سر دست شناور گیرد ۲

در تمنای سر زلف بهم خوردهٔ او
دست بیتابی دل دامن محشر گیرد ۳

می زخم آمده چون مهر زکهسار برون
ید بیضا بود آن دست که ساغر گیرد ۴

نامهٔ شوق چو سوی تو به پرواز آید
هر نفس تازه کلاغی به کبوتر گیرد ۵

همچو طفلی که به خواهش بمکد پستان را
زخم ما کام هوس زان سر خنجر گیرد ۶

مگر از جرأت مستی شب وصلش جویا
گل شب بو به کف از زلف معنبر گیرد ۷