خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و پر از تصاویر شاعرانه است که از عناصر طبیعت مانند باد (صبا)، گل، آهو و لاله برای بیان احساسات عمیق عاشقانه استفاده می‌کند. شاعر از مجنون و افلاطون به عنوان نمادهای عشق و خرد نام می‌برد و تأثیر عشق را بر جهان اطراف توصیف می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند مجنون و افلاطون نیاز به دانش ادبی و فلسفی پایه دارند.
شماره ۵۳۸ - گر صبا با نکهت زلفش سوی هامون شود
گر صبا با نکهت زلفش سوی هامون شود
نافهٔ آهو چو داغ لاله غرق خون شود ۱
هر که مجنون می تواند بود در فصل بهار
بوالعجب دیوانه ای باشد که افلاطون شود ۲
نکهت گل شد پر پرواز بر روی هوا
هر که امروز آمد از خلوت برون مجنون شود ۳
از فشارش در نهاد سنگ خون گردد شرار
حال دان زان پنجهٔ مژگان ندانم چون شود ۴
نه همین از رفتنش پیراهن گل شد قبا
دور از او هر غنچه ای جویا دل محزون شود ۵
نافهٔ آهو چو داغ لاله غرق خون شود ۱
هر که مجنون می تواند بود در فصل بهار
بوالعجب دیوانه ای باشد که افلاطون شود ۲
نکهت گل شد پر پرواز بر روی هوا
هر که امروز آمد از خلوت برون مجنون شود ۳
از فشارش در نهاد سنگ خون گردد شرار
حال دان زان پنجهٔ مژگان ندانم چون شود ۴
نه همین از رفتنش پیراهن گل شد قبا
دور از او هر غنچه ای جویا دل محزون شود ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۳۷ - ماه من از بام قصر امروز چون سر برکشید
گوهر بعدی:شماره ۵۳۹ - به دام عشق هر آن دل که مبتلا گردد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
