این متن شعری است که درباره‌ی ناامیدی، صبر و امیدواری سخن می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که نباید به نفس اعتماد کرد، زیرا بخت می‌تواند تغییر کند و زندگی ناپایدار است. همچنین، تأکید می‌کند که صبر و انتظار می‌تواند نتایج بهتری به همراه داشته باشد، همان‌طور که شراب در خم بهتر می‌شود. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که ناامیدی نوعی کفر است و جوینده باید به تلاش خود ادامه دهد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در متن برای درک و تجزیه‌وتحلیل، به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'باد صرصر' و 'کفر' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.
شماره ۴۸۳ - طول زلفت کم زقامت نیست گر سنجی بگو
روز و شب میزان چو می آید برابر می شود ۱
اعتمادی بر نفس نبود که چون برگشت بخت
هر چراغ زندگانی باد صرصر می شود ۲
سیل اشک از سینه ات بر دامن مژگان مریز
هر قدر در خم بماند باده بهتر می شود ۳
اهل دل را می رسد در خورد استعداد فیض
چون ترقی کرد آب صاف گوهر می شود ۴
کفر باشد؛ کفر؛ نومیدی، که تحصیل مراد
گر نشد این بار جویا بار دیگر می شود ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
