شماره ۴۷۹ - شب که عریان به بر آن شوخ قدح نوشم بود

شب که عریان به بر آن شوخ قدح نوشم بود
یک بغل نور چو فانوس در آغوشم بود ۱

ابر رحمت شد و بارید به دل مایهٔ فیض
گوهر چند که از لعل تو در گوشم بود ۲

آنچه مینای فلک ریخت به پیمانهٔ مهر
بی تکلف نمی از ساغر سر جوشم بود ۳

شکر کز عشق سبکبار تعلق شده ام
آرزو کوه گرانی به سر دوشم بود ۴

چون ز خود در ره بی پا و سری می رفتم
بیشتر نالهٔ نی راه زن هوشم بود ۵

شود در گنبد گردون شب هجران جویا
تا سحرگه زفغان لب خاموشم بود ۶