صفت جمعیت اوقات درویشان راضی

مگو جاهی از سلطنت بیش نیست
که ایمن‌تر از ملک درویش نیست ۱

سبکبار مردم سبک‌تر روند
حق این است و صاحبدلان بشنوند ۲

تهیدست تشویش نانی خورد
جهانبان بقدر جهانی خورد ۳

گدا را چو حاصل شود نان شام
چنان خوش بخسبد که سلطان شام ۴

غم و شادمانی بسر می‌رود
به مرگ این دو از سر بدر می‌رود ۵

چه آن را که بر سر نهادند تاج
چه آن را که بر گردن آمد خراج ۶

اگر سرفرازی به کیوان برست
وگر تنگدستی به زندان درست ۷

چو خیل اجل در سر هر دو تاخت
نمی شاید از یکدگرشان شناخت ۸