شماره ۴۰۱ - بیشتر سرگشتگی زین چرخ پرفن می کشد

بیشتر سرگشتگی زین چرخ پرفن می‌کشد
هرکه چون گرداب پای خود به دامن می‌کشد ۱

در تمنای تماشای تو چشم داغ دل
از شکاف سینه همچون شمع گردن می‌کشد ۲

سرفرازان جهان را از رعونت چاره نیست
کوه ازین راه است اگر بر خاک دامن می‌کشد ۳

چشم مستش تا کند سودامزاجان را علاج
از نگاه گرم از بادام روغن می‌کشد ۴

پیش پیشم آن پریشان مو چو آید در خرام
تارتار کاکل او را دل من می‌کشد ۵

بگذرد در خنده ایام بهار عمر او
هرکه رخت عیش را چون گل به گلشن می‌کشد ۶

حب دنیا اندکی بیش است بر اهل کمال
سرزنش‌ها عیسی از بالای سوزن می‌کشد ۷

چشم مستش را نگر جویا که با تار نگاه
از برم دل را به صد زنجیر آهن می‌کشد ۸