خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند عشق، گمگشتگی معنوی، انتقاد از ریاکاری و نخوت، و جستجوی حقیقت می‌پردازد. شاعر از کسانی که وقت خود را بیهوده تلف می‌کنند، دل‌بستگان بی‌قرار، و ریاکارانی که راه حق را گم کرده‌اند، انتقاد می‌کند و در نهایت به عشق به عنوان نیرویی ویرانگر و در عین حال آرامش‌بخش اشاره می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادهای اجتماعی موجود در این شعر برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد.
شماره ۳۵۵ - وقت خود را هر که بهر این و آن گم کرده است
وقت خود را هر که بهر این و آن گم کرده است
دلبر بسیار شرین تر ز جان گم کرده است ۱
نیستش در هیچ یک از حلقهٔ الفت قرار
این دل آواره مرغ آشیان گم کرده است ۲
گشت افزون نخوت شیخ از هجوم اهل شهر
خویش را در اینقدر مردم چسان گم کرده است ۳
از دلایل داده زاهد مسلک حق را زدست
ره چو تار سبحه در سنگ نشان گم کرده است ۴
جز شکست ما ضعیفانش دمی آرام نیست
عشق جویا چون همای استخوان گم کرده است ۵
دلبر بسیار شرین تر ز جان گم کرده است ۱
نیستش در هیچ یک از حلقهٔ الفت قرار
این دل آواره مرغ آشیان گم کرده است ۲
گشت افزون نخوت شیخ از هجوم اهل شهر
خویش را در اینقدر مردم چسان گم کرده است ۳
از دلایل داده زاهد مسلک حق را زدست
ره چو تار سبحه در سنگ نشان گم کرده است ۴
جز شکست ما ضعیفانش دمی آرام نیست
عشق جویا چون همای استخوان گم کرده است ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۵۴ - لقمهٔ بی تلخی و زرد و بالم آرزوست
گوهر بعدی:شماره ۳۵۶ - از بتان مثل تو کافر ماجرایی برنخاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
