خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از درد و رنج عاشقانه و عشق عمیق به معشوق سخن می‌گوید. شاعر از بی‌قراری، تغییر حالات روحی، و تحمل سختی‌ها در راه عشق می‌گوید و معشوق را به عنوان کعبه و قبله‌گاه خود معرفی می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و دانش ادبی بیشتری داشته باشد.
شماره ۳۵۰ - در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
رفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست ۱
تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوست
بر جگر دندان فشردن نعمت الوان ماست ۲
بسکه برچیدیم با دامن سرشک از چشم تر
مردمک چون لاله داغ گوشهٔ دامان ماست ۳
من غلام آنکه جویا خاک پای قنبرش
قبلهٔ ما کعبهٔ ما دین ما ایمان ماست ۴
رفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست ۱
تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوست
بر جگر دندان فشردن نعمت الوان ماست ۲
بسکه برچیدیم با دامن سرشک از چشم تر
مردمک چون لاله داغ گوشهٔ دامان ماست ۳
من غلام آنکه جویا خاک پای قنبرش
قبلهٔ ما کعبهٔ ما دین ما ایمان ماست ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۹ - در حریمش دل و جان باخته می باید رفت
گوهر بعدی:شماره ۳۵۱ - هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
