شماره ۳۱۷ - تا کمان ابروش از چرب نرمی دلکش است

تا کمان ابروش از چرب نرمی دلکش است
در صف مژگان نگاهش تیر روی ترکش است ۱

هر که خالی شد زخود لبریز کیفیت بود
هر حبابی پیش ما جام شراب بیغش است ۲

هر قدر پختم خیالش همچنان خام است خام
کار چشم و دل همانا کار آب و آتش است ۳

هر قدر در راحت افتد نفس طغیان می کند
بستر نرمی چو یابد شعله شعله از خس سرکش است ۴

از خیال دلبری جویا نیاساید دمی
چشم او از فیض معشوقی است گر عاشق وش است ۵