خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و توصیفی، به زیبایی‌های معشوق و احساسات شاعر نسبت به او می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند خال مشک‌بو، نافهٔ آهو، و مینای دل، عشق و شوق خود را بیان می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به خوبی‌های معشوق و انتقادی از مردم خودبین دارد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و استفاده از استعاره‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و انتقادی در متن وجود دارد که برای سنین بالاتر مناسب‌تر است.
شماره ۳۱۳ - بر آفتاب عارض او خال مشکبوست
بر آفتاب عارض او خال مشکبوست
یا نافهٔ فتاده زآهوی چشم اوست ۱
یادت بخیر باد که مینای دل مرا
چون غنچه از خیال تو لبریز رنگ و بوست ۲
شوقی ز هر سوی بدلم رو نهاده است
در شیشه این می شفقی خوشتر از کدوست ۳
کس را به خوبی خط رخسار او چه حرف
آری هر آنچه سر زند از نیکوان نکوست ۴
جویا مجو زمردم خودبین یگانگی
مردم که دارد آینه در پیش رو دو روست ۵
یا نافهٔ فتاده زآهوی چشم اوست ۱
یادت بخیر باد که مینای دل مرا
چون غنچه از خیال تو لبریز رنگ و بوست ۲
شوقی ز هر سوی بدلم رو نهاده است
در شیشه این می شفقی خوشتر از کدوست ۳
کس را به خوبی خط رخسار او چه حرف
آری هر آنچه سر زند از نیکوان نکوست ۴
جویا مجو زمردم خودبین یگانگی
مردم که دارد آینه در پیش رو دو روست ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۲ - دلم چو کام هوس زان دو ناب گرفت
گوهر بعدی:شماره ۳۱۴ - پیش اهل دل دهان خنده زخم تن بس است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
