شماره ۲۶۹ - از روی نو خط تو دل زار من شکفت

از روی نو خط تو دل زار من شکفت
چون نشکفد که سبزه دمید و چمن شکفت ۱

برداشت زلف را زبناگوش او نسیم
در باغ آروزی دل یاسمن شکفت ۲

بی او دلش زغنچه پر از خون حسرت است
از خندهٔ گل ارچه چمن را دهن شکفت ۳

فانوس سان زپهلوی یادش که در دل است
گلهای نور باطنم از پیرهن شکفت ۴

جویا گل همیشه بهار است تا به حشر
هر دل کز آبیاری فکر سخن شکفت ۵

جویا غنیمت است، تو هم دلشکفته باش!‏
کامد بهار و غنچه دمید و چمن شکفت ۶