شماره ۲۰۴ - هر کس محروم از جوانی است

هر کس محروم از جوانی است
دردی کش صاف زندگانی است ۱

از یاد تو با نسیم آهم
بویی ز بهار نوجوانی است ۲

کس پی نبرد که قاتلم کیست
دل کشتهٔ غمزدهٔ نهانی است ۳

با چشم کبود می برد دل
آن چشم بلای آسمانی است ۴

مغرور به چند روزه حسنی
غافل شده ای که آنت آنی است ۵

لطفت آیا چه طور باشد
جور تو تمام مهربانی است ۶

از دولت هندوان نخورد آب
روتی گو باش قحط پانی است ۷

نگشود ز سینه عقدهٔ دل
پیکان توام که یار جانی است ۸

جویا از دور چون بدیدت
از لطف بگفت: که این فلانی است ۹