خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر از عشق و شیفتگی خود به معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که حال دردمندان را ببیند و به آن‌ها توجه کند. او معشوق را به شیرینی تشبیه می‌کند و از او می‌خواهد که عیبش را نگیرد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و مفاهیم عمیق ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۴۴ - ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی
ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی
تا صورت حال دردمندان بینی ۱
گر من به تو فرهاد صفت شیفته‌ام
عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی ۲
تا صورت حال دردمندان بینی ۱
گر من به تو فرهاد صفت شیفته‌ام
عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی ۲
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۳ - ای کودک لشکری که لشکر شکنی
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۵ - گر دشمن من به دوستی بگزینی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
