شماره ۱۲۷ - چه جان باشد به پیش چشم او دلهای سنگین را

چه جان باشد به پیش چشم او دلهای سنگین را
زمژگان در فلاخن می گدازد کوه تمکین را ۱

بحمدالله که در بزم محبت شمع تابانم
به آتش داده ام از گرم خونیها شرائین را ۲

لب میگون جانان را چه نقصان از غبار خط
ز رنگینی نیندازد مداد اشعار رنگین را ۳

به مستی نکته پیرا می شود لعلت از آن کز هم
جدا سازد می از تردستی آن لبهای شیرین را ۴

ز شوخی های مژگان چشم او دارد جگر خونم
خدا رحمی به دل اندازد آن مست شرابین را ۵

نیندیشد دل دیوانه از جور فلک جویا
چه پروا باشد از زور کمان بازوی زورین را ۶