خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی و عاشقانه از دردهای پنهان، عشق و سوختن در راه آن سخن می‌گوید. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، فداکاری، انتظار و امید به لطف الهی استفاده کرده است. همچنین، اشاره‌ای به امام علی(ع) و فیض معنوی او دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، برخی از اشارات مذهبی و فلسفی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۲۵ - می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را
می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را
آتش ما در گره چون لاله دارد دود را ۱
رونداده حسن شوخش خط مشک اندود را
با وجود آنکه لازم دارد آتش دود را ۲
برگ برگ غنچه با صد ترزبانی گفته است
واشدن باشد ز پی دلهای خون آلود را ۳
می توان در عاشقی دیدن عیار مرد کار
سوختن عیب و هنر ظاهر نماید عود را ۴
اختیاری نیست گل را در زر افشاندن به خاک
کی پریشانی تواند گشت مانع جود را ۵
تشنهٔ جام می ام ساقی مگر لطفت کند
سایه افکن بر سرم آن اختر مسعود را ۶
یا علی گو تا ز فیض نام او یابد ز غیب
این غزل جویا خطاب عاقبت محمود را ۷
آتش ما در گره چون لاله دارد دود را ۱
رونداده حسن شوخش خط مشک اندود را
با وجود آنکه لازم دارد آتش دود را ۲
برگ برگ غنچه با صد ترزبانی گفته است
واشدن باشد ز پی دلهای خون آلود را ۳
می توان در عاشقی دیدن عیار مرد کار
سوختن عیب و هنر ظاهر نماید عود را ۴
اختیاری نیست گل را در زر افشاندن به خاک
کی پریشانی تواند گشت مانع جود را ۵
تشنهٔ جام می ام ساقی مگر لطفت کند
سایه افکن بر سرم آن اختر مسعود را ۶
یا علی گو تا ز فیض نام او یابد ز غیب
این غزل جویا خطاب عاقبت محمود را ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۴ - بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶ - بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
