شماره ۷۴ - بس که بگذارد زشرم آن مه جبین آیینه را

بس که بگذارد زشرم آن مه جبین آیینه را
همچو آب از دست ریزد بر زمین آیینه را ۱

پاک طینت قانع است از صاف لذتها به درد
موم باشد خوبتر از انگبین آیینه را ۲

در کف هر کس که باشد صفحهٔ تصویر اوست
گشته از بس عکس رویش دلنشین آیینه را ۳

می نماید عارضش از حلقهٔ زلف سیاه
یا نشانیده است بر انگشترین آیینه را ۴

شهد ناب آمد به جوش از حلقه های جوهرش
عکس لعلت کرده شان انگبین آیینه را ۵

چون مصفا شد دل از اندوه دنیا فارغ ست
ساده است از چین غم لوح جبین آیینه را ۶

جوهرش افتد چو راز از سینهٔ مستان برون
عکس او گر در طپش آرد چنین آیینه را ۷

از سراپایش بسان چشمه میجوشد عرق
کرده جویا بس که عکسش شرمگین آیینه را ۸