خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از عشق، فنا در معشوق، و رسیدن به حقیقت از طریق بیخودی و فقر معنوی سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند پر سوخته، خاکستر، و تیغ جفا، حالتی از سوزش عاشقانه و گذر از نفسانیات را به تصویر می‌کشد. در نهایت، همت جویا و فقر به‌عنوان راه‌نما و چتر حمایتگر معرفی می‌شوند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده‌ی موجود در شعر برای درک و ارتباط برقرار کردن، نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. نوجوانان در این سن معمولاً توانایی تحلیل چنین مضامینی را دارند.
شماره ۱۳ - پرتو حسن زبس سوخته بال و پر ما
پرتو حسن زبس سوخته بال و پر ما
سرمهٔ دیدهٔ عنقا شده خاکستر ما ۱
کشتهٔ عشق بتان زندهٔ جاوید بود
دم عیساست دم تیغ جفا بر سر ما ۲
اول گام به سر منزل مقصود رسیم
بیخودی در ره تحیق بود رهبر ما ۳
از غلاف هوس نفس برآییم چو تیغ
تا به کی در پس این پرده بود جوهر ما ۴
مهر، نقش قدمم همت جویا باشد
چتر شاهنشهی فقر بود بر سر ما ۵
سرمهٔ دیدهٔ عنقا شده خاکستر ما ۱
کشتهٔ عشق بتان زندهٔ جاوید بود
دم عیساست دم تیغ جفا بر سر ما ۲
اول گام به سر منزل مقصود رسیم
بیخودی در ره تحیق بود رهبر ما ۳
از غلاف هوس نفس برآییم چو تیغ
تا به کی در پس این پرده بود جوهر ما ۴
مهر، نقش قدمم همت جویا باشد
چتر شاهنشهی فقر بود بر سر ما ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - می نهد بر سینه، داغم، عشق سیم اندامها
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - شد بهار و بیخودیم از نشئهٔ جام هوا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
