شماره ۹۱۹ - من کیستم، آشفته تر از طره ی آهی

من کیستم، آشفته تر از طره ی آهی
چون داغ، جگرسوخته ی خانه سیاهی ۱

تا چند سراسیمه به بوی گل وصلت
چون آب دوم در رگ هر شاخ گیاهی ۲

هر مو ز خم کاکلش آشوب دل ماست
صد فتنه ندیده ست کسی بر سر ماهی ۳

سلک گهر راز کند عشق سبکدست
چون بافته شد تار نگاهی به نگاهی ۴

در هند، دریغا که نشد جذبه ی شوقم
چون برق، کمندافکن آهوی سیاهی ۵

رحمی، که به این حسن و لطافت نتوان کرد
چون صورت چین از تو قناعت به نگاهی ۶

عیب است که بینند بجز روی دل از ما
چون از نمد آینه داریم کلاهی ۷

در دعوی دل چیست سلیم این همه فریاد
منکر شده آن زلف و ترا نیست گواهی ۸