شماره ۸۹۰ - دل چو می رفت سوی زلف تو، شد جان همراه

دل چو می رفت سوی زلف تو، شد جان همراه
به ره هند شدند این دو پریشان همراه ۱

اولین گام به ره ماند چو میل فرسنگ
گردبادی که مرا شد به بیابان همراه ۲

دل دیوانه ی ما فصل گل از عریانی
نه گریبان به چمن برد و نه دامان همراه ۳

از رخ ساقی و چشم تر من مستان را
همه جا ابر رفیق است و گلستان همراه ۴

چه خوشی باشدم از سیر گل و لاله سلیم؟
گر نباشد به من آن سرو خرامان همراه ۵